Merhaba sevgili LGS ebeveynleri…
Şimdi söyleyeceklerim; çocuğuna doğduğu günden beri koşulsuz sevgi sunan, başarıyı bir puanla ölçmeyen, her gelişim döneminde performanstan ziyade çabayı takdir eden anne babalara değil.
Çocuğu büyüdükçe onunla beraber kendini de büyüten, sınırlılıklarını fark eden ve destek arayanlara hiç değil.
Sınav için kaygılansa da bu kaygıyı çocuğuna yüklemeyen, “iyi bir okul onun için bir fırsat olabilir, güvenli bir alan sunabilir ama çocuğumun değeri bir okulun adıyla belirlenmez.” diyebilen ebeveynlere de değil.
Ben biraz başka ebeveynlerle konuşmak istiyorum.
Çocuğun halini hatrını sormadan daha, soru yağmuruna tutanlarla..
“Bugün kaç soru çözdün?”
“Deneme sonucu kaç geldi?”
“Bu netlerle o liseye girilmez.” diyenlerle…
Eminim sizin için de zor bir maratondu.
En iyi dershaneyi, en iyi özel ders öğretmenini, en iyi koçu bulmak için çabalamak… Hem maddi hem manevi zorlandınız, tüm planlarınızı sınav sonrasına ertelediniz belki.
Ama öyle bir noktaya geldiniz ki, yaşadığınız sürece yabancılaştınız. Daha mutlu olsun diye iyi bir okula gitmesini istediğiniz çocuğunuz, daha oyun çağında kaygı bozukluğu yaşamaya başladı.
Aylar boyunca her net artışında rahatlayıp, her net düşüşünde huzursuz olduysanız; çocuğunuz sizin kaygınızı gördü.
Her deneme sonucunu evin gündemi yaptıysanız; çocuğunuz bunun sadece bir sınav olmadığını anladı.
Başarısını gururla, başarısızlığını sessizlikle karşıladıysanız; çocuğunuz sevginin şartlarını öğrenmeye başladı.
Şimdi sınava birkaç gün kala çıkıp “senden değerli değil” dersek çocuk buna inanır mı?
Onlar son bir haftada söylenenlere değil, tüm bu süreç boyunca hissettiklerine ve yaşadıklarına inanırlar.
Eğer bütün yıl boyunca bu sınavın hayat memat meselesi olduğunu hissettirdiyseniz, bugün söyleyeceğimiz “sihirli” cümleler zihnindeki yükü bir anda silemez.
Ve bu, daha kitaplarını taşırken beli bükülen o çocuklara için çok ağır bir yük.
Biliyorum, duymak istedikleriniz bunlar değildi. Ama çocuğunuzun duymak istedikleri de bunlar değil.
